insanın babasını hayatında bir kere omuzuna alması

deer
çocukluğunuzda bacaklarınızı omuzundan sarkıttığınız koca adamın olmamasıdır artık.elleriniz çenesinde,düşmeyesiniz diye sıkı sıkıya ayak bileklerinizden tutuyor.kendime korkusuz derim bunun sebebi hayatıma değer vermiyor oluşumdur.fakat babamı bir gün kaybedeceğim gerçeği her aklıma geldiğinde gözümü yaşartır.bedeni zayıf ruhu güçlü olan ben bu acıya nasıl dayanacağına senelerdir çözüm bulamamakta.o omuzunda dünyayı karşına aldığınız koca adam gitmiş,yerine sizin omuzunuzda bir tabut gelmiştir.hayat geminizin biraz aksi ama bir o kadarda yufka yürekli olan kaptanı gitmiş yerine bir bok bildiğini sanan miço siz geçmişsinizdir.insan babasını kaybedince büyürmüş derler hep,haklılar.allah yaşayana sabır versin,yaşatacaklarına da...