varoluş sancısı

mediocregenius
13 yaşımda alkol, 19 yaşımda uyarıcılarla bastırdığım, bu ürünlerin yoğun tüketimi sonrası majör depresyon şeklinde 22 yaşımda iken katlanarak geri gelen cevabını kimsenin bilemediği sorular sormaktan ve bunlarla ilgili endişe duymanın temelini oluşturduğu saçmalık ötesi ama herkesin bir dönem içine düşmekten başka çaresi olmayan hede.

adımları genel olarak şu şekildedir;

-sorgulamak,
-değiştirmeye çalışmak, (idealistlik, kapitalizm ve toplumdan kaynaklı kendini önemli, özel hissetme yanılgısından kaynaklı çaba)
-değiştiremeyince ya da zorluğunu farkedince kendi güçsüzlüğünün, çaresizliğinin, aciziyetinin farkına varmak,
-öfke,
-depresyon

şahsi fikrim herkesin aynı şekilde tecrübe etmediği ve çıkış noktasına bağlı olarak farklılıklar gösterebildiği yönünde. sonuç genel olarak aynı yine de. izolasyon.

izolasyon çünkü, herkesin bu kadar derdi varken üstüne buna kafa yorup daha da bunalmak istemiyorlar. dışlanıyorsunuz. ya da kendinizi yabancılaştırıyorsunuz kontrol edemediğiniz için. bulunduğunuz ortamlar sadece geyik dönen ortamlar ise zaten hem kendi akıl sağlığınız için hem grupta'ki insanların keyfi uğruna kendinizi geri çekiyorsunuz.

tamamen geçeceğini düşünmemekle birlikte istikrarlı olmasa da idare edebileceğini düşünüyorum kişinin, kendi tecrübemden yola çıkarak. benim için yöntem hedonist yaşama geri dönüş oldu.

ya spiritüel tatmin ve din yolunu seçecektim ne kadar inançsız ve rasyonel bir insan olsamda. ya da kendimi tercih ettiğim ve hoşuma giden şekilde uyuşturmaya devam edecektim.

bir arkadaşımın bir sözü bir nebze iyi gelmişti, hissettiğim yalnızlıkta bir nebze azaldı yalnız olmadığımı görünce.

"insanın varoluşsal soruları varsa, diğer insanlar bunu farkedip ona daha uzak davranıyor. bilinçli olmasa da kimse bu konuları düşünmek istemiyor. hatırlatan, düşünen insanlarda dışlanıyor."

son olarak alın bunu okuyun buraya kadar okuduysanız.
https://eksisozluk.com/entry/50268073
bu başlıktaki tüm girileri gör